Celt international seminar is scheduled every three years with the following aims:- to incorporate culture into a competency-based English language curriculum

- to implement cultural values into the teaching of English language in Indonesia

- to find innovative ways to apply the study of linguistics in the Second and/ or Foreign language

- to utilize literature to develop the understanding of culture

- to promote the discipline of cultural studies in the teaching of language and literature

The Invited Speakers are:

Dr. Angela Nelson (Black popular Culture specialist at the Popular Culture Department of Bowling Green State University, Ohio, U.S.A.)

Prof. Bambang Yudi Cahyono, MA, PhD. (Professor in Applied Linguistics at Malang State University, Indonesia)

C. Jacob George, MA, MPhil, PhD. (Professor at English Language Centre of Nizwa College of Technology in Oman, and Department of English at Union Christian University in India)

Dr. Jeremy Wallach (Indonesian vs American Jazz specialist at the Popular Culture Department of Bowling Green State University, Ohio, U.S.A.)

Dr. Judith Balares-Salamat (Professor in Ethnography, Language, and Literature at Central Bicol State University of Agriculture, Bicol Region, Philippines)

The registration form, fees and other details are available on the official web site: http://journalcelt.co.nr/

[122] defa okundu.

There are eight prominent keynote speakers taking part in the conference:1.        Douglas, Dan (Iowa State University)

2.        Farhady, Hossein (American University of Armenia)

3.        Griffiths, Carol (St. Lukes, Auckland)

4.        Kasper, Gabriele (University of Hawaii at Manoa)

5.        Kumaravadivelu, B. (San Jose State University)

6.        Nunn, Roger (UAE Petroleum Institute)

7.        Shehadeh, Ali (United Arab Emirates University)

8.        Tomlinson, Brian (Leeds Metropolitan University)

Conference Theme:

The theme of the conference will be English Language Teaching in the Islamic World, and empirically based papers are invited on a wide range of topics.

(In order to reach the full list of topics please click: http://eltconferenceili.ir/NewsView/tabid/69/ArticleId/23/Call-For-Papers-23.aspx)

On-line Registration: September 11- November 11 / Shahrivar 20 – Aban 20

On-site Registration: December 2 / Azar 11

Conference Date: December 1-3 / Azar 10-12

Workshops: December 1 / Azar 10

Presentations: December 2-3 / Azar 11-12

For detailed information about the conference please visit: http://www.eltconferenceili.ir

For information not available on the web site please contact:

Tel: +98(21)88492056

Fax: +98(21)88322034

Email: elt2010ili@gmail.com

[291] defa okundu.

Gölgen üzerimizden

eksilmesin!

Doğurduğun güneş

hiç batmasın!

Zafer Bayramımız

Kutlu olsun!

[108] defa okundu.

People all over the world are invited to join with representatives of government and intergovernmental agencies, NGOs, academics and local civil society during a three-day forum to dialogue about: the state of development of ethnolinguistic minorities, the relevance of local languages in achieving education and development goals, and the development of programs and policies that better reach these underserved groups.This conference provides a forum to enhance understanding, inspire meaningful action and increase access to education and development opportunities for ethnolinguistic communities, through:

• Increasing understanding of the linkages between language and achieving the MDGs (Millenium Developmet Goals) and EFA (Education for all)
• Fostering connections among a broad set of actors to support activities that integrate language and education as crosscutting themes in achieving the MDGs and EFA
• Informing policy makers and development partners on good practices to effectively incorporate language and education into strategies and policies to achieve the MDGs and EFA

Contact Person: The Conference Secretariat
Email: langmdg2010@gmail.com and cc: k.bang@unesco.org

For detailed information about registration please click:

http://www.seameo.org/LanguageMDGConference2010/registration.html

For other details concerning plenary speakers, conference venue, etc. please visit the official web site: http://www.seameo.org/LanguageMDGConference2010/

[107] defa okundu.

Registration is now open.

Normal Registration: August 31, 2010
Conference Dates: September 23 & 24, 2010

For detailed information please visit the official web site: http://www.iolc2010.ioksp.com/register.htm

[169] defa okundu.

The conference aims to bring together EFL practitioners from across the Globe to exchange views on a wide range of issues on English as an International Language, its expansion across the globe, the impact on local cultures and within cultures. Papers discussing second language acquisition theories (ELT EFL ESL) in practice and research will also be presented.

6 Internationally renowned Key speakers including; Prof. Noam Chomsky (USA), Prof Victoria Tuzlokova (Sultan Qaboos University), Prof. Roger Nunn (Petroleum Institute), Asst. Prof. Ahmet Acar (Dokuz Eylül University), Prof. Z. N. Patil (English & Foreign Languages University India) will take part in the event.

It is expected national and international researchers to send their proposals on two categories:

(a) English as an International Language

(b) English Language acquisition research and theory

Deadline for abstracts: August 31st

Proposals should be sent to: asianefl@gmail.com

For detailed information please visit: http://www.asian-efl-journal.com/Izmir-schedule-2010.php

[116] defa okundu.

The 1^st International TEFL Conference aims to bring together the professionals and researchers in the field of TEFL. The speakers, participants and two distinguished keynote speakers will share and discuss ideas, problems and new trends in TEFL in a friendly, informative and stimulating atmosphere.

There will be two distinguished scholars as the keynote speakers: Steve Darn and Paul Seligson, whom it is believed will have many contributions to the professional development of the participants. It is also expected that both national and international TEFL researchers to take part in the event to share their research findings.

Proposals for oral presentations and workshops are invited on the following (but not limited to) themes:

·         EFL Materials Development and Evaluation

·         Syllabus Design and Curriculum Development

·         English Language Testing and Assessment

·         Teaching English to Young Adults

·         English Language Teacher Education

·         Using Technology in EFL classes

Speakers can present their papers in 20 minutes and workshops will be presented in 30 minutes. The presenters are expected to submit a maximum 300-word structured abstract as a proposal until 20 August 2010. All proposals will be reviewed by the Screening Committee for scope and quality. You can find further information about structuring and submitting your proposal as well as screening policy and important dates for the conference on the related website.

The official conference website: http://www.bayar.edu.tr/ydb/cbutefl

[1207] defa okundu.

Şimdilik iki parça için gerçekleştirilen projenin sayfası burada. Dilediğiniz kadar bilgiyi sitelerinde bulabilirsiniz.

Sözü fazla uzatmadan videoları paylaşıyorum. Umarım siz de beğenirsiniz.

Elinize, yüreğinize sağlık doğa çalgıcıları..

Doğa İçin Çal 1: Divane Asik Gibi

Doğa İçin Çal 2: Uzun İnce Bir Yoldayım

[137] defa okundu.

-          Pardon ama, üstünde pijama yerde ne işin var?

-          Aaa, şeyyy, çocukluğumdan beri sebebini bir türlü çözemediğimiz garip bir alışkanlık. Ben her sabah yerde uyanırım da.

Yüzümde aptalca bir gülümseme öylece bakıyorum. Gülmemek için dudaklarını ısırıyor.

-          Tutma kendini gül, gül çekinme.

Patlıyor sonunda. Kahkahalarla dakikalarca gülüyor.

-          Bayılacaksın yeter!

-          Özür dilerim ama o kadar komiktin ki yerde. Sen çok garipsin, tuhafsın.

-          Sağ ol, başka?

-          Yanlış anlama, demek istediğim, tanıdığım hiç kimseye benzemiyorsun.

-          Ben öyle benzemem kimseciklere.

-          Havanı sevsinler. Neyse, hadi hazırlanalım. Nefis bir kahvaltı ZAYED’de bizi bekliyor.

-          Hemen hazırlanıyorum.

-          Tamam, koridordayım.

-          Beş dakikaya oradayım.

Banyodaki aynada, erkek bedenimle çarpışıyorum yine. “Bitireceğim seni, bitireceğim. Ruhumu esir alamayacaksın daha fazla.”

Hemen hazırlanıp koridora fırlıyorum.

-          Hazırım.

-          Seni hayatta, her zaman olduğun gibi böyle hareketli, capcanlı görmek çok güzel bir duygu.

-          Teşekkür ederim. Kabuslardan seninle uyanmak da çok güzel bir duygu.

Gözler, kalpler sarıldı yine birbirine.

-          Hadi artık gidelim, ben çok açım.

Binadan çıktığımızda, bir kez daha etkileniyorum etrafımı çevreleyen cennetten. Kurtarıldığım günkü gibi kuvvetli kollarıyla beni kavradığı gibi havaya kaldırıyor, ve tıpkı o günkü gibi dakikalar içinde kilometreleri kat etmeye başlıyoruz. O gün tadına varamadığım, yüzüme vuran rüzgarın keyfini sürüyorum. Beraberinde getirdiği bin bir çiçek kokusuyla mest oluyorum. Bu sarhoşluğun doyumsuz tadına varırken dalga dalga bir merak sarıyor benliğimi. Gerçek Çınar’ı görebilecek miyim acaba sonunda?”

ZAYED’e adım adım yaklaştığımız her dakika o leyla hal yerini endişeye bırakıyor. Tir tir titremeye başlıyorum. Kabus sabahı film şeridi gibi geçiyor gözümün önünden. Ve işte geldik. Önündeki paneli kapatıp, beni de yere indiriyor Çınar.

-          Neyin var senin? Çok durgunlaştın birden.

-          Ben buraya nasıl geldiğimi düşünüyordum da.

-          Senin için ne kadar zorsa, inan benim için de öyle. Senden farklı bir şekilde gelmedim buraya biliyorsun.

-          Evet, tabii ki.

-          Üstelik arada fark var. O zaman yalnızdın. Şimdi ben varım yanında. Bir kadın bedenine sıkışmış olabilir erkek ruhum; fakat bu seni koruyamayacağım anlamına gelmez unutma.

-          İyi ki varsın. Eski imkansızlar etrafımda hayatımın gerçeği olmuşken, kendimi güvende hissetmem mümkün değildi sen olmasan.

Öylesine sıcacık bakıyor ki, adım gibi eminim artık onun da beni sevdiğinden. Böylesine samimi, duru gözler, sevgi dolu bir kalbin bakışları olabilir ancak.

-          Deniz, ben …

-          Şşş! Ne olur? Ne söyleyeceksen sonraya sakla.

Evet, susturdum onu. Sevgisini dile getirmesine engel oldum. Çünkü, ruhlarımız bedenlerini bulmadan, hazır değilim o ana. Bu, “Bir yüzünü göreyim, bakayım nasılmış, ona göre bir adım atayım” meselesi değil. Ben aşkımı ruhumla, bedenimle bir bütün her şeyimle, Deniz olarak yaşamak ve sevdiğim adamı ruhuyla kendiyle bütün sevmek istiyorum çünkü.

Dolan gözlerini gizliyor benden. Ara ara yutkunduğunu görüyorum. İstediğim ona işkence çektirmek değil, hele hele, kendimi naza çekmek hiç değil. Ben İstanbul’un bizi, bizken birbirimize bağlamasını istiyorum. Hepsi bu.

O an elimden gelen tek şey, ellerinden sıkıca tutmak ve o güzel kalbinin derinliklerine bakmak, aynı onun gibi sıcacık. Elleri ellerimdeyken, kalbi de ellerimde sanki. Ellerimiz buluşur buluşmaz ruhunun rahatlayıp huzur bulduğunu hissediyorum. Dile gelmese de artık o da biliyor; “Onu seviyorum.”

- o -

Profesör her zamanki mesafeli samimiyetiyle karşılıyor bizi asansörün kapısında.

-          Hoş geldiniz!

-          Hoş bulduk.

-          Sizi yeniden burada görmek ne güzel. Tekrar büyük geçmiş olsun. Siz gide durun, hemen geliyorum. Programla ilgili orada konuşuruz.

-          Olur, karnım zil çalıyor zaten.

-          Seni bu salona ilk getirdiğim günü hatırlıyorum da, nasıl şaşırmıştın.

-          Şaşırmıştım tabii. İstanbul’da bunların hangisini hayal edebilirdik ki?

-          Doğru. Yine aynı yere oturalım mı?

-          Olur.

-          Hıh, Profesör de geldi.

-          Eveeet. Siparişlerimizi verelim ve hemen başlayalım programla ilgili konuşmaya.

Siparişlerimizi sıralıyoruz. Plan oldukça ayrıntılı olsa gerek.

- Eveeet, sizi dinliyorum.

Birbirlerine bakıp çarpık çarpık gülümsüyorlar. Hiçbir anlam veremiyorum.

-          Siz afiyetle yemeğinizi yemeğe başlayın Deniz, birazdan her şeyi öğreneceksiniz.

-          Yeni bir şoka hazırlanmalı mıyım?

Lafım boğazımda düğümleniyor. Her ikisi de yemeklerini yedikleri, ağızlarını açıp tek kelime etmedikleri halde, onları duyabiliyorum. Sesleri kulaklarımda değil, zihnimde duyuyorum. Lokmamı yutmakta zorlanıyorum. Çınar’ın zihnimdeki sesi, o her zamanki muzip tavırla, “Sakin ol, biziz beyninin içinde konuşan diyor.” Profesör lafa giriyor ve zihinsel diyalog başlıyor.

-          Deniz Hanım, güvenliğiniz için planın çok gizli kalması gerektiğinden bahsetmiştim. Bu nedenle, sizi ayağa kaldıran Bulut Bey ile terapi sırasında duyum kanallarınızı açtık. Tıpkı çakra açmak gibi. Bu sayede artık yanınızda olmasak bile, bizi nerede olursanız olun duyabileceksiniz.

“Söze dökmek istediklerimi duyacak mısınız yani şimdi?” diye aklımdan geçirmemle birlikte,  profesör cevabı yapıştırıyor.

-          Evet.

Şaşkınlıktan elimi, kolumu nereye koyacağımı bilemiyorum. Lokmalar dizi dizi boğazımda kalıyor. Arka arkaya kahvemden yudumluyorum.

-          Bakın Deniz Hanım, Lodos da bahsetmiştir zaten size ama, Genel Merkez’e buraya geldiğiniz şekilde göndereceğiz sizi birazdan.

Kahveyi püskürtmemek için zar zor yutuyorum.

-          Birazdan mı?

Çınar alıyor sözü.

-          Lütfen endişelenme. Genel Merkez’de uyandığında yanında olacağım.

-          Endişeliyim, kusura bakmayın. En son o lanet sicimlerle duvara bağlandıktan sonra hayatım bu hale geldi.

-          Evet, ama bu yaşadığın o yolculuk nedeniyle olmadı. Seni de, beni de yansılar bu hale getirdiler unutma.

-          Biliyorum ama korkuyorum.

Profesör devam ediyor planı anlatmaya.

-          Oraya birkaç dakika içinde varacaksınız, kendinize geldiğinizde, Lodos da yanınızda olacak dediğimiz gibi.

-          Pekala, eğitime nereden başlıyoruz?

Çınar atılıyor hemen.

-          Öncelikle bizler gibi zamanda ve mekanda seyahat edebilmek için “teleport eğitimi” alacaksın. Önce teorik daha sonra kısa mesafelerde uygulamaya dayalı.

-          Bir yerden bir yere zihin gücümle gidebileceğim yani öyle mi? Vay canına.

Profesör söze giriyor.

-          Teleport, Beyaz Çığlıklıların tamamına verdiğimiz standart bir eğitim. Bundan sonrası, sizin üzeri örtülü güçlerinizi ortaya çıkarmaya dayalı.

-          “Yansı gücü”

-          Evet. Bu gücünüzü kontrol altına nasıl alacağınızı ve nasıl kullanacağınızı öğreneceksiniz. Bu sizin en önemli, en geliştirilmesi zaruri gücünüz. Yansıları yenebilmemiz için çok önemlisiniz.

-          Anlıyorum. Daha sonra?

-          Daha sonra, yine standart eğitime devam edeceğiz. Bunların arasında “nesneleri öz enerjiyle hareket ettirebilme”, “zihinsel ekranla iletişim kurabilme” ve son olarak da “kendi benliğine bürünebilme”.

-          Bu saydıklarınızı bir ay içerisinde başarmamı mı bekliyorsunuz?

-          Evet, yapamayacağınız bir şey olduğunu düşünseydik, vakti daha uzun tutardık, inanın. Ama sizin durumunuz gerçekten farklı. Pek çok Beyaz Çığlıklıdan daha açıksınız güçlerinizi kullanmaya. Hem eğitmeniniz Lodos, unutuyorsunuz. Onun başta “zihin okuma” olmak üzere güçlerini ne denli ustalıkla kullandığını ve verdiği eğitimlerin kalitesini bütün ekip arkadaşlarımız çok iyi bilir. Siz de önümüzdeki bir ay sonunda biliyor olacaksınız. Buraya döndüğünüzde de aldığınız bu eğitimlerden sınava tabi tutulacaksınız. Lodos, mutlaka söylemiştir size ama, ben yine de hatırlatayım. Hiçbir koşulda Genel Merkez binasından İstanbul sevdasına kapılıp, dışarı çıkamazsınız. Dahası, Genel Merkez’de size ayrılan özel bölümün dışına da çıkamazsınız. Çıkmamalısınız. Yeterince açık konuşuyorum değil mi Deniz? Eğer bir kez daha şırıngalardaki zehre maruz kalırsanız, dönüşü olmayan yollara gireriz. Unutmayın. Şimdi zihinsel diyalog kanallarını kapatıyoruz, şüphe çekmek istemem.

Konuşma bitiyor bitmesine ama ben, olduğum yerde mıhlanıp kalıyorum. Az önce içinde bulunduğum zihinsel diyalogdan falan değil, günlerdir, Çınar’ın zihin okuma gücü olduğu aklımdan uçup, gittiği için. Her saniye, her dakika aklımdan geçenleri duydu mu yani şimdi bu adam? Bu kadar çıplak mıyım ben karşısında?

Bir an göz göze geliyoruz. Soru sorar gözlerle bakıyor bana. “Ne oldu? Neyin var?” der gibi. Profesörü dahil etmeden acaba ben de zihinsel diyalog kanalı açabilir miyim? Sormadan edemeyeceğim. Ben düşünürken, o anında kuruyor bağlantıyı. Zihnimde yine onun sesi.

-          Neyin var? Ters bir durum mu var? Neden çatık kaşların bu kadar?

-          Bana dürüstçe bir cevap vermeni istiyorum.Günlerdir, zihnimi okudun mu hiç?

-          Tabii ki hayır. Deniz, bizler güçlerimizi insanların düşüncelerine tecavüz etmek, onların benlikleriyle baş başa kalma haklarını gasp etmek için kullanmıyoruz. Zihnini bir tek, hangi güçlerin olduğunu taramak için kullandım. Onun dışında hiç. Seni temin ederim, sen buna izin vermediğin müddetçe asla buna teşebbüs etmeyeceğim.

-          Bugüne kadar söylediğin her şeye inanıp, güvendim. Bana yalan söylemeyeceğinden emin olmak istiyorum.

-          Emin ol. Ben sana hiç yalan söylemedim, söylemeyeceğim.

Profesör, kesin bir dille acele etmemizi, gitme vaktinin geldiğini haber veriyor. İçimi saran sıkıntıya hakim olmaya çabalıyorum. Asansöre doğru Profesör önde, biz arkada, ilerliyoruz. Ellerini ellerime uzatıp, sevgiyle sımsıkı tutuyor. Yaprak gibi titriyor içim. Korkuyorum, gerçekten korkuyorum. Profesör, bizi asansörün kapısından uğurluyor.

-          Kendinize çok iyi bakın. Deniz, iletişim kanallarınızı sık sık kullanın, buna çok ihtiyacınız olacak ileride.

-          Teşekkürler Profesör, bir ay sonra görüşmek dileğiyle, hoşçakalın.

-          Güle güle. Lodos, Deniz sana emanet. Görevlerinin gereklerini hatırlatmama gerek olmadığı kanısındayım. Birbirimizi anladığımızı düşünüyorum.

-          Anladım efendim. Güveninize layık olacağım.

İşte o manyetik elips çubuk “bip” nidasıyla, asansörü hareket ettiriyor, ve biz o bembeyaz, güneşsiz gün gibi aydınlık kabusa doğru hızla iniyoruz. Çınar, bir an olsun elimi bırakmıyor. Uzunca bir koridordan geçip, genişçe bir kapının önüne varıyoruz. Çınar cebinden kartını çıkartıp, o tanıdık pos makinemsi alete okutuyor. Kapının tıslayarak açılması, bana sinsi bir yılanın tıslaması gibi geliyor içimde savaştığım sıkıntıyla. Tıssssssss. Tıssssssss.

İşte beyazlar içinde bir siyahi, elinde o aşina beyaz elbise ve duvardan sarkan ince sicimler. Makineye ne gerek? İşte geçmişe döndüm bile bu tanıdık manzarayla. Kendi kendime söylenmem, Çınar’ın sesiyle noktalanıyor.

-          Ben senden önce Genel Merkez’de olacağım, bu arkadaş, Leila, sana yardımcı olacak. Orada seni bekliyor olacağım. Sakın korkma.

-          Sen de kendine dikkat et. Sana söz veriyorum, korksam da sağ salim geleceğim yanına.

-          Şimdi gitmem gerek. Leila, Deniz size emanet.

-          İçiniz rahat olsun efendim, sağlıkla göndereceğim yanınıza.

Leila, elindeki beyaz elbiseyi giymem için bana uzatıyor. Zangır zangır titreyen ellerimle uzanıp, alıyorum. Ve hazırım. Leila’nın yardımıyla incecik sicimlerle duvara bağlandım yine. Leila samimiyetle gülümsüyor.

-          İyi yolculuklar efendim.

O acı çığlık sardı yine kulaklarımı. Ağır ağır bir boşluğa çekiliyorum. O kulakları yırtan çığlık, derinleşiyor, duruluyor ve en nihayet tükeniyor. O tanıdık ağır uyku yine sersemletiyor. Bırakın ne olur uyuyayım.

- o -

-          Çınar!

-          Buradayım. Geldin bak. Sağ salim İstanbul’umuza geldin.

-          Çok bitkin hissediyorum kendimi. Başım da çatlıyor ağrıdan.

-          Bakalım ne yapabiliyorum.

-          Nasıl ne yapabiliyorsun?

-          Şşşş! Kendini bana bırakır mısın lütfen?

Ellerini şakaklarıma dayayıp, gözlerini kapatıyor. Benden de gözlerimi kapatmamı ve sadece sessizliği dinlememi istiyor. Birkaç saniye sonra, ellerinden bedenime sıcacık bir enerjinin yayıldığını, kanıma karışarak damarlarımda bütün vücudumu dolaştığını hissediyorum. İçimde dolaşan her ne ise, tüm ağırlığımı alıp götürüyor, beni sarıp huzurun şefkatli kucağına bırakıyor. Küçücük bir ses çıkarmaktan bile çekiniyorum. Gözlerimi açmaktan da. İçimde dolaşan onun birbirimize duyduğumuz sevgiyle bezeli ruhu sanırım. İçime akan Çınar, ona akan benim.

Gözlerimi açtığımda gözlerini dikmiş bana bakarken buluyorum onu. Hiç çekinmeden soruyorum.

-          Kendini bana göstermeyecek misin? Seni sen olarak göremeyecek miyim?

-          Adil davranmam gerek, ne zamanki sen başaracaksın seni sen yapmayı, ben de o zaman göstereceğim kendimi sana.

-          Hain domdomsun işte.

-          Bu domdom seni …

Kapı gürültüyle açılıyor. İçeri üst düzey oldukları her hallerinden belli olan iki kişi girip, Çınar’ı yanlarına çağırıyorlar. Ne yalan söyleyeyim, hem üzülüyorum,  hem de seviniyorum böyle pat diye gelenler için. “O anı ben olarak yaşamak istiyorum, Tanrım, ne olur yardım et.”

Çınar az sonra geliyor ve ellerimi tutuyor yeniden. Ne kadar tatlı bir gülüştür bu yahu? Kadın bedenine hapsolmuş bir erkek bir gülüşle erkeksi bir çekiciliğe nasıl bürünebilir?

-          Bu oda çok güzel. Penceremin olmasına çok sevindim. Hiç olmazsa ara sıra temiz hava alabilirim.

-          Çok isterdim öyle olmasını ama, bu yapay bir pencere, bir nevi psikolojik rahatlama için. Açıldığı tek yer, binanın temeli.

-          Üfff. Ne yapalım katlanacağız artık.

-          Hadi bakalım, dinlenmen lazım. Yarın eğitime başlıyoruz.

-          Hiç halim yok gerçekten, bir an önce uykuya devam etmek istiyorum.

-          Hadi sana iyi uykular. Ben yan odada olacağım. Huzur içinde uyuyabilirsin, kimse bir şey yapamaz sana burada.

-          Teşekkür ederim. Yarın görüşürüz.

-          Görüşürüz, iyi uykular.

-          Hı, unutmadan, yatağın iki tarafında da halı var, sabah uyandığında rahat edersin.

Gülüşüyoruz.

-          Çok tatlısın, teşekkürler.

-          Bir şey değil. Hoşçakal.

-          Güle güle.

- o -

Yumuş yumuş bir hisle ama yine de donarak uyanıyorum. Tabii yine yerdeyim. Yanımdaki koltukta Çınar uyuyakalmış. Yattığım yerde doğrulup, üzerini örtmek için bir şeyler ararken kedi gibi gerinerek uyanıyor.

-          Günaydın.

-          Günaydın. Hazır mısın?

-          Bomba gibiyim. Ama önce bir şeyler yemem lazım.

-          Heyecanın açlıktan daha fazla gibi geldi bana. Merak et bakalım biraz.

-          Canım acıyacak mı hiç bu eğitimler sırasında?

-          O da nerden çıktı? Tatlı canlı!

-          Öyleyim tabii.

-          Merak etme, hiçbir acı hissetmeyeceksin. Belki biraz baş ağrısı, hepsi o.

-          Offf. Başarabilecek miyim dersin?

-          Eminim.

- o -

-          Ooofff! Niye olmuyor?

-          Ne kadar sabırsızsın. Daha birkaç gündür çalışıyorsun. Daha fazla konsantre olman lazım. Haydi bir kez daha dene.

-          Pekala.

Gözlerimi kapatıp, odanın sağ köşesine gitmek için programlıyorum kendimi. Bu sefer başarmam lazım. “Haydi kızım yapabilirsin.” Evet, işte oluyor, havalanıyorum. Yarattığım akımın rüzgarını hissedebiliyorum. Az sonra gözlerimi açtığımda odanın diğer tarafında olacağım. İşte tekrar yerdeyim. Gözlerim sımsıkı kapalı soruyorum.

-          Oldu mu?

-          Neden gözlerini açıp kendin bakmıyorsun?

Başardım. Gerçekten başardım. Kontrolsüz bir şekilde koşup, Çınar’ın boynuna sarılıyorum. O da kucaklıyor beni. Bir an öylece kaldıktan sonra, aniden toparlanmamız gerektiğini fark edip ayrılıyoruz.

-          Artık, daha uzak mesafeler için hazırsın. Ancak, bir yandan da diğer eğitimlere başlayacağız.

-          Nasıl isterseniz patron.

-          Güzeeel, o zaman sıra nesneleri uçurmaya geldi. Otur bakalım. Şimdi, bu kaleme odaklanmanı istiyorum. Kafandan onu hareket ettirmen gerektiği ayrıntısını şimdilik çıkar. Yalnızca ona konsantre ol, ve her şeyini incele, en küçük ayrıntısına kadar. Bir süre sonra, onun sahip olduğu enerjiyi görmeye başlayacaksın, sonra da onu kendi enerjinin kontrolü altına alacaksın.

-          Biraz hızlı gitmiyor muyuz?

-          Neden denemeye başlamıyoruz?

-          Tamam, tamam kızma hemen, başlıyorum.

Derin bir nefes alıp, dikiyorum gözlerimi önümde duran siyah kaleme. Aradan bir beş on dakika geçtikten sonra, incecik bir çizgi halinde çevresini sarmalayan şeffaf bir çerçeve fark ediyorum. Daha da dikkatli bakıyorum. Konsantre oldukça, şeffaf dalganın daha da genişlediğini görüyorum. Benim enerjime cevap veriyor sanki. Çınar onu kendi kontrolüm altına almamı istiyor. Sesini öylesine iyi kullanıyor ki, verdiği komutlar konsantrasyonumu dağıtmak yerine daha da arttırıyor. Gözlerimin altında hissettiğim karıncalanma, her saniye daha da artıyor. Çınar, kalemi masanın üzerinde milimetrik hareketlerle sağa, sola, ileri, geri hareket ettirmemi söylüyor. Deneyeceğim denemesine ama başımda künt bir ağrı var. Çatlayacak neredeyse. Yine de çabalıyorum. Biraz daha zorluyorum kendimi, ama olmuyor. Bir kez daha deniyorum. Dayanamıyor ve bırakıyorum, gözlerim oyuluyor ağrıdan.

-          Bugünlük bu kadar yeter bence. Çok yoruldun.

-          Yorulmak mı? Gözlerim oyuluyor ağrıdan.

-          Az öce yaptıklarını Beyaz Çığlıklılarla çok uzun bir zaman başaramadık biliyor musun? Sen çok özel yaratılmışsın. İlk seansta bunu başaranı görmedim eğitmenlik hayatım boyunca.

-          Abart, abart.

-          Abarttığımı kim söylemiş. Gerçekleri söylüyorum.

Gülüşüyoruz. Hakikaten turşu gibiyim. Bir an önce yatıp, uyumak istiyorum.

- o -

Sabah gözümü açtığımdan beri, birkaç haftadır olanları düşünüyorum. Genel Merkez’e geleli bu üçüncü hafta. Bedenimin içinde gizli ne büyük güçler varmış, biz insanlar nelerle donatılmışız meğer. Beynimdeki gücü kullandıkça ileride yapabileceklerimden korkuyorum. Profesör’ün “Lodos çok iyi bir eğitmendir” derken neden bahsettiğini şimdi kavrıyorum.

Bir buçuk, iki ay önce hayal edebilir miydim tüm bunları? Atölye, ev, Hakkı, ara sıra uğradığım film yapımcısı deli Selda ve evi. Bu kadardı hayatım. Ne annem, ne babam için değerliydim. Merak ediyorlar mıdır acaba gerçekten? Yoksa, delidir ne yapsa yeridir, canı kaybolmak istemiştir deyip, hayatlarına huzur içinde devam mı ediyorlardır acaba? Ya arkadaşlarım? Onlar merakta mıdır acep? Yalnızlığa nasıl mahkum etmişim, insanlardan ne kadar soyutlamışım kendimi meğer. Kendi hayatına dışarıdan bir göz olmak bu galiba.

İçimle konuşmam dışarıdan gelen bağrışmalarla bölünüyor? Çınar, aceleyle odaya dalıyor.

-          Yansılar! Yine saldırıyorlar.

-          Ne?

-          Çok sıklaştırdılar. Biz karşı koydukça her seferinde daha da bileniyorlar.

-          Çok mu kalabalıklar?

-          Evet. İyi direniyoruz ama yetmiyor.

-          Biz de destek olmaya gideriz o zaman.

-          Sen ne dediğinin farkında mısın? Buna asla izin veremem.

-          İzin istemiyorum.

-          Deniz, bunlar seni de beni de öldürmeye çalıştılar. Seni bulamasınlar diye gelip, tıkıldık buraya.

-          Dışarıda insanlar bizi korumak için mücadele ederken böyle oturup bekleyebilecek misin? İçine sinecek mi? Kusura bakma ama ben gidiyorum.

-          Nereye?

-          Mücadeleye.

-          Deniz, güçlerini yeni kazandın. Seni kaybedemem. Lütfen.

-          Beni korumak mı istiyorsun? O zaman benimle gel. Çünkü ben gidiyorum.

Deli cesareti geliyor bir anda. Fırlayıp çıkıyorum odadan. Her taraftan bağrışmalar geliyor. Oradan oraya koşuşturan insanlar, Beyaz Çığlık’ın koruyucuları… Ha bugün ha birkaç hafta sonra ne fark eder ki? Ben de dalıyorum karmaşaya. Birkaç dakika sonra, Çınar da yanıma geliyor.

-          Yansı gücünü kullanmaya hazır mısın?

-          Hiç bu kadar hazır olmamıştım.

-          O zaman başlıyoruz. Beni burada beklemeni istiyorum, sana bir yansı getireceğim.

Beni kuytu bir köşeye bırakıp, yansı avına çıkıyor. Birkaç dakika geçmeden, etkisiz hale getirdiği bir yansıyı, silahlarıyla birlikte getiriyor. “Hadi kızım” diyorum içimden “yapacaksın.” O iğrenç yansıya odaklanıp, hızlıca onun kılığına bürünüveriyorum. Hazırım diyorum. Çınar üst kata gidiyor. Saklandığımız yerden çıkacakken, yanımızdan bir grup yansı geçiyor. Onay beklemeden onlara katılıp, savaşın dal ortasına düşüyorum. Yanımdaki grubu bir şekilde etkisiz hale getirmem gerek. Tabii bir de yandaşlarım var; onlardan da korunmam gerek. Sırtımda yansıların kullandığı o iğrenç mavi sıvının dolu olduğu bir tüp var. Yansıları kendi silahlarıyla öldüreceğim. Peşi sıra birkaç şırınga doldurup, önce önümdeki üç yansıya, sonra diğerlerine saplıyorum. O iğrenç ucubeler, bir anda kararıp, eriyiveriyorlar gözümün önünde. Kendimden korkuyorum. Sıra arkadan gelen grupta. Arkalarından onlara katılıyormuş gibi yapıp, birer şırınga da onlara saplıyorum. Tam o sırada, yansılardan biri beni fark ediyor. Allah kahretsin!

Deliler gibi koşmaya başlıyorum. Aradaki açığı çok hızlı kapatıyorlar. Çok hızlı koşuyorlar. Ardı ardına silah sesleri geliyor arkamdan, dönüp bakıyorum. Çınar arkamdan gelenlerin canına okumuş. Ama arkalarından bir grup daha geliyor, onları bir şekilde ortadan kaldırmamız gerek. Çınar’ı etkisiz hale getirmiş gibi yapıp, önümüzden geçip gitmelerini bekliyoruz. Çınar silahlarıyla, ben şırıngalarla saldırıyoruz. Bir grup daha eriyip yok oluyor gözümüzün önünde. Kalabalık bir grubun geldiğini görüyoruz, saklanmamız gerek. Dümdüz uzun bir koridordayız, ne bir kuytu, ne bir kapı deliler gibi koşuyoruz. Çınar, havalandırma kapaklarını işaret ediyor.

-          Kapakları yerinden oynatıp, onlara fırlatmamız gerekiyor, biraz oyalar en azından.

İşe yarar ümidiyle konsantre olup kapakları hareket ettiriyoruz, sadece birkaç saniye kazandırıyor bize. Lanet olsun! Tek şansımız, teleport. Güvenli bir yere gitmemiz gerek, ancak böyle deli gibi koşarken, imkansız. Durmamız şart. Ancak durmak için de onları oyalayacak bir şey bulmak zorundayız. Artık benim de yansı olmadığımı adları gibi biliyorlar. Elimizde ne şırınga var, ne de mermi. Çınar birden durup:

-          Sırtındaki tüpü ver diyor.

-          Çıldırdın mı sen? Neden durdun?

-          Tüpü bana ver.

Aceleyle çıkartıp veriyorum.

-          Şimdi hızla koşup kaçmanı istiyorum.

-          Sen ne olacaksın?

-          Kaç diyorum sana, bu bir emirdir.

-          Sensiz hiçbir yere gitmiyorum.

Yansıların iyice yaklaşmasını bekliyoruz. İyice yaklaştıklarında içinde mavi sıvının olduğu tüpü, yere fırlatıyoruz. Mavi sıvı anında hepsine bulaşıyor. Kararıp, kararıp eriyorlar peşi sıra. Çok büyük bir grubu alt ediyoruz. Bu bize birkaç dakika kazandırıyor. Hızlıca oradan uzaklaşıyoruz. Sonunda bir kapı çıkıyor karşımıza. Dalıp, hemen kapıyı kapatıyoruz. İçeride kimse yok. İkimiz de soluk soluğa kalıyoruz. Hızlıca güvenli bir yere gitmemiz gerek. İkimiz de teleport için konsantre oluyoruz. Yarattığımız akımı yüzümüzde hissederken, kapıdan yansılar giriyor. Tam şırıngaları batırmak üzerelerken, teleport gerçekleşiyor ve kendimizi bir anda üst katta buluyoruz. Etraf korkunç durumda. Her şey darman duman olmuş. Üst katta hiç kimse kalmamış, herkes alt kattaki savaşta. Silah sesleri yankılanıyor. Bir süre sonra tamamen kesiliyor.

Beyaz Çığlık’ın koruyucuları galip geliyor gelmesine ama, kaybımız çok büyük. Herkesin dilinde tek bir söz var. “Bu, şimdiye kadar yaşanan en büyük çatışmaydı. Yenildiler. Ama yine gelecekler. Daha kuvvetli gelecekler.”

- o -

Saldırıdan bu yana üç gün geçti; saldırılara sık sık maruz kalan, Genel Merkez’de hayat hızla eski haline döndü. Herkesin içinde kayıpların acısı hala taze, ancak hayatın devam ettiğini, herkes biliyor.

Bencillik belki ama, benim içimde durduramadığım büyük bir heyecan var. Bugün, kendim olmayı deneyeceğim. Aldığım teorik bilgileri kullanarak, bugün iki ay sonra ilk defa kendim olabileceğim. Eğer sözünü tutarsa, bugün Çınar’ı da göreceğim.

İnsan kendini de özleyebilirmiş meğer. Aynada kendini görmeyi, kendi sesini duymayı, cinsel kimliğini. Kendimi gerçekten çok özledim. Hiç görmediğim bir adamı da özledim. Çınar’ın kendisini özledim.

Kendime ve sevdiğim adama kavuşmak için hızlıca hazırlanıp, Çınar’ın odasına gitmek üzere kapıdan çıkar çıkmaz, Çınar’la burun buruna geliyoruz. Gözlerimiz aynı heyecanla dolu. Ellerinin titrediğini fark ediyorum. Sanki ben farklıyım da. Sessizliği birimizin bozması gerek. Ben önce davranıyorum.

-          Günaydın!

-          Gü… Günaydın!

-          Dinlenmek iyi gelmiş ikimize de.

-          Evet, çok. Aaa, şey, çalışma salonuna geçelim mi?

-          Geçelim.

Dizlerimin bağı çözülecek. Yuvarlanıp düşecek gibi dengesiz yürüyoruz ikimiz de. Ağzımızı bıçak açmıyor. İlk flörtlerini yaşayan liseli çocuklar gibi, göz göze gelmekten çekiniyoruz neredeyse. Uygulama salonunun kapısına geldiğimizde ise heyecanımız doruk noktasına erişiyor. Kalbimde yerliler tamtam çalıyorlar sanki, ağzımda atıyor nabzım. Zarif bir el hareketiyle içeriyi işaret ediyor. Adım adım kendime ilerliyorum ve o ana.

[217] defa okundu.

Çok tanıdık geldi değil mi? İçimiz burkularak “Ne yapsam da sıkıntısını gidersem?” diye evin içinde dört döndüğümüz çok oluyor yanılıyor muyum?

Hazırlanın!Ona İngilizce renkleri öğretiyoruz:

Evde bulunan renkli karton, elişi kağıdı, renkli kalem, kıyafet vb. üzerinde renkleri gösterebileceğiniz eşyalar seçin. Bunlar arasından 5 ile 9 arası renk seçin. Çocuğunuz Türkçe renkleri zaten biliyor olmalı, bu sizin en büyük destekçiniz olacak.

Unutmayın ki bu öğrendiği kelimeler başka bir dile ait. Bu farkı ona mutlaka gösterin. Gösterin ki ana dili, yani öğrendiği her ayrıntının  anlamlanmasına kaynak teşkil edecek en önemli cevheri zarar görmesin.

Sırayla seçtiğiniz renkleri gösterin ve Türkçe sorun “Bu ne renk?”. Diyecek ki “kırmızııııı”. Onu yeni bir şey öğrenmesi için hazırlayın. Merak uyandırmak etkili bir öğrenme için birinci şart. Mesela deyin ki:

“Kırmızı İngilizce’de nasıl söyleniyor? Biliyor musun?”

“Hayııır”

“Ben öğrendim nasıl söylediklerini”

“Nasııııııııl?

“Red”

“Red?”

“Evet “red”

“Hatta başka renkleri de öğrendim. Mesela sarı “yellow”

“Yellow”

“Evet yellow”

Bu araya minicik bir tekerleme sığdırıp biraz bu iki rengin söylenişini tekrar ettirebilirsiniz. “Red lorry, yellow lorry” Bu tekerlemeyi peş peşe hızlı bir şekilde söylemesini isteyin. Başta dili dolanacak, ama bu sizin eğlenceniz olacak. Ona katılmayı, siz de tekrarlamayı unutmayın. Hata yaptığınızda gülmeyi de. Bu ona hatalarından korkmamayı ve başarmak için daha çok denemesi gerektiğini öğretecektir. Hatalar öğrenme sürecinin doğal bir ürünüdür unutmayın.

Bu eğlenceli tekerleme arasından sonra diğer renkleri de öğrenmek için heyecanlanacaktır.

ŞİMDİ OYUN ZAMANI!

Seçtiğiniz bütün renkleri öğrettikten sonra bunların çocuğunuzun hafızasına iyice yerleştirmenin vakti geldi.

Evde bir çocuk varken renkli boya kalemlerinin ve resim kağıtlarının olmaması imkansız. Bir resim kağıdını seçtiğiniz renklerin iki katı kadar eşit parçaya ayırın. Her renkten iki adet olacak şekilde çocuğunuzla beraber boyayın. Boyarken de renklerin isimlerini tekrar edin.

Bu keyifli boyamadan sonra oyun kartlarınız hazır. Hazırladığınız renkli kartları karıştırın ters çevirerek masaya dizin. Hepimizin bildiği “Eşini bul” oyununu oynayın. Açtığı her kartın üzerindeki rengi mutlaka söylemesini isteyin. Bu oyununuzun bir kuralı olsun. Bütün renkler eşleşene kadar oynamaya devam edin.

Çocuğunuz eğlenerek renkleri öğrendi bile. Unutmamanız gereken en önemli noktalardan bir diğeri de öğrendiklerinin ilerleyen zamanlarda tekrar edilmesi. Resim yaparken öğrendiği renklerin isimlerini “Geçen gün biz hangi İngilizce renkleri öğrenmiştik, unuttum bana hatırlatır mısın?” diyerek sorabilirsiniz. Eğer böyle sorarsanız test edildiğini değil, bilen bir kişi olarak ona danıştığınızı düşünecektir. Bu da ona özgüven kazandıracaktır.

İlerleyen haftalarda bu gibi fikirler devam edecek. Bol kahkahalı günler diliyorum.

[339] defa okundu.